Er huist een gevoel in ons. Een hunkering. Naar een gevoel waaraan nog niet is voldaan. Dit is de pijn van het ontwakende hart. Een heilig vuur. En diep gepassioneerd verlangen naar iets goddelijk. Het ongeduldige wachten een aanwezigheid in jouw leven. Voor sommige is het zo diep dat je haast in tranen op de grond neervalt. Vele van jullie schreeuwen. Waar is die grote liefde? Je hunkering wordt steeds groter.
Maar ben je bereid je hart te laten openbreken? Los van alles status & materie? Los van je werk, je lichaam, je identiteit? Want om dit Goddelijke naar je toe te trekken moet je eerst al die andere magere maaltijden loslaten. De dingen die je ‘denkt’ nodig te hebben. Dat idee dat liefhebben lijden betekent en dat liefde een ‘werkwoord’ is. Dat is eng. Maar verzet je er niet tegen. Wees simpelweg getuige van de angst. Wees bereid om op een dag voor iemand te staan en kwetsbaar en bloot te zijn voor iemand die alles van jou ziet en alle jouw imperfecties ongelofelijk perfect vind. Laat je hart dus openbarsten en laat het gaan. Eer en doorvoel jouw verlangen naar goddelijke omhelzing. Dus maak vanaf nu alles in je leven heilig. Want als je nog steeds gehecht bent aan luchtverfrissers met dennengeur.. hoe kan de geur van een wild bos je dan komen halen?
Leg je hand nu op je hart en zeg hardop : “Ik werp mijn ziel in jouw armen. Ik ben niet langer tevreden met kruimels en wens een rijkelijk feestmaal. Ik laat los wat het niet waard is voor mijn ziel om me aan vast te klampen. Ik ben bereid te voelen dat ook ik Goddelijk ben. Ik kan niet wachten om mijn ware reflectie in iemands ogen waar te nemen. Ik neem deze beslissing in heilig vertrouwen. Moge mijn leven bestuurd worden door liefde in mijn hoogste goed en alles nu ontvouwen. Zo zal het zijn.”
Waarom zijn we zo bang?
