Hey Axelle, Ik luisterde net je podcastaflevering over tweelingzielen. Op een moment dat deze opnieuw heel actueel voelt, uiteraard ;-) Je geeft aan dat je graag verhalen van anderen ontvangt, en gezien het net zo hard leeft deel ik dus ook mijn verhaal.Het was bijzonder fijn je podcast net op dit moment te luisteren, dankje daarvoor, ook voor alle tips & tricks. Alle moois voor jullie, in jullie bijzondere liefdesrelatie!
Iets meer dan 2 jaar geleden, kort na een hele donkere periode in mijn leven, merkte ik een man op op de school van mijn kindjes die tijdens een vluchtig oogcontact op een buitenwerkdag meteen bleef plakken in mijn hele systeem. 4 Maanden lang kruisten we elkaar af en toe op school zonder ook in gesprek te gaan. Desondanks voelde dat vluchtige kruisen toen reeds bijzonder magnetisch en was er geen dag waarop hij niet door mijn gedachten ging.
Op het einde van het schooljaar volgde er een reeks toevalligheden waardoor ik onverwachts plots zijn naam te weten kwam en een gemeenschappelijke kennis, waarop ik uitreikte elkaar te ontmoeten. Ons eerste afspraakje stond gepland op 7/7, en instant vanaf het moment waarop ons afspraakje gepland stond zag ik overal 77, 777, 16, 61 en de naam van zijn straat. Dat allereerste moment waarop we enkele woorden en oogcontact uitwisselden voelde meteen als herkennen, herinneren, thuiskomen. Ik voelde meteen dat dit niet nieuw was. Het werd een bijzondere avond in diepe connectie, er bleken ontzettend veel momenten te zijn waarop onze levens ook voordien reeds kruisten; we gingen blijkbaar 1jaar naar dezelfde middelbare school, we gingen op dezelfde momenten door moeilijkere periodes (rond dezelfde thema's) in het leven, hij verbleef in de yurt van kennissen nét op het moment van mijn scheiding en ik er 'onderdak' kreeg (diezelfde kennis die me zijn telefoonnummer doorgaf), enz, enz. We hadden seks zoals ik ze nooit eerder beleefde. Alles voelde Goddelijk, ik kreeg steeds het beeld van ons naast elkaar badend in licht. Op terugweg huiswaarts reeds ik achter een camionette met zijn achternaam op bedrukt.
We spraken die zomer 3 keer af, waarbij er zoveel toevalligheden waren die ons samenzijn faciliteerden. Elke ontmoeting was ontzettend bijzonder. Ik had me nog nooit zo ontzettend ontroerd gevoeld, en het alles wat het oogcontact leek te vertellen ligt nog steeds op mijn netvlies gegrifd. Elke keer kwam ik thuis en kon ik niet anders dan op mijn hurken geknield snikken op de grond, mijn hart barstte uiteen, het gevoel van herkenning en thuiskomen was zo intens dat het pijn deed. De dagen werden gekleurd door onze initialen, zijn naam, dolfijnen en diezelfde cijfers.
Toen ik vervolgens op vakantie vertrok voor 1 maand hielden we voorzichtig contact, tot op het moment dat hij me liet weten dat er geen ruimte is in zijn hart (dat hij nog te veel verdriet heeft over zijn ex), en hij niet verder wou afspreken. Ik zonderde me af om te huilen en schrijven in het bos en vond onderweg 16 klavertjes vier. Na mijn reis zagen we elkaar terug om toch nog even te babbelen, waar woorden inconsistent waren - 'het' niet voelen, het 'wel' voelen, woorden die lichaamstaal zo ontzettend tegen gingen, en opnieuw Goddelijke seks die nog steeds in alle cellen van mijn lichaam gegrift staat. De cijfers 44 en 444 kwamen er bij. Nadien kruisten we elkaar op 1 september op school. Geen van beiden geraakte uit zijn woorden, stonden we daar wat te stamelen aan de schoolpoort. Kort daarna was hij jarig en vierden we alsnog zijn verjaardag samen. Impulsief stelde hij toen voor MDMA te nemen, wat we deden. Hartopenend. Een bijzonder intense ervaring, in hele diepe verbinding, en hele confronterende spiegels voor beiden - dynamieken werden helder; hoe moeilijk ik kon ontvangen, en hoe beperkt hij zich voelde in vrijheid. We voelde versmolten. Tot het klopje kwam de dagen nadien. We spraken daarna nog 1 keer af om te praten over er wat er die avond gebeurde, eindigden opnieuw in seks zoals ik ze nooit eerder had. En dat was het. Nadien spraken we niet meer af. Hij voelde het niet - zei hij.
Ik wou zeker zijn dat hij op z'n minst zeker wist wat ik voor hem voelde en schreef hem een lange, eerlijke brief. Hij liet me weten dat hij mijn brief goed ontvangen had en dat zijn gevoelens de mijne niet beantwoorden. Zijn bewoording voelden als een bericht aan zichzelf. We bleven elkaar soms kruisen aan school, en vaak wist ik op voorhand wanneer ik hem zou kruisen. Oppervlakkige babbeltjes met een intense energie tussen ons in, zo was er een keer dat ik de energiebolletjes tussen ons in zag dansen, en een lijntje van wit-blauw licht van onze harten door onze armen en handen, onze wijsvingers met elkaar verbond. Ik zag nooit eerder ook maar iets gelijkaardigs. De tekens bleven komen in nummerplaten, werfomheiningen, camionettes, dolfijnen overal, liedjes op ontzettend betekenisvolle momenten, roofvogels die me lieten voelen wanneer contact te leggen,... Ik voelde, ik huilde. In golven, meer of minder, elke golf bracht me dichter bij mezelf, kwam me steeds weer een duidelijke les brengen.
Ik ging mijn pad, ik leefde, ik deed heel wat innerlijk werk. Elke schooldag me afvragend of ik hem zou kruisen, en quasi elk uur hij die door m'n gedachten gaat. Ik ging verder met heel wat innerlijk werk (in opstellingen, in druïdisch werk en healings, bij een bijzondere therapeute) en op de meest onverwachte momenten verscheen hij tijdens deze healings. Zo was er de keer dat het laatste beeld dat ik te zien kreeg aan het einde van een incarnatiehealing hij die aan mijn voordeur stond. Als metafoor voor ik die thuiskwam bij mezelf, vermoed ik. Ik verkende heel even 'het daten'. Waar ik heel snel opnieuw mee stopte, na de ervaring te hebben gehad na voor de eerste keer seks met een andere man alleen maar te kunnen huilen. Dat was voor niemand liefdevol. En tegelijk leerde die ervaring me veel over luisteren naar mezelf en het aangeven van grenzen.
Vervolgens leefde ik een jaar celibatair, voelde het onmogelijk intimiteit met iemand anders te delen. Tot kort geleden, toen ik met heldere intentie op de datingsapp Feeld een profiel aanmaakte in het verlangen een fijne en oprechte, speelse en authentieke, vriendschapsrelatie met ruimte voor intimiteit te vinden, in het gevoel dat mijn hart (nog) niet openstaat voor een liefdesrelatie met iemand anders dan mijn tweelingziel, maar het wel kloppend voelt om na de transformerende weg die ik ging te verkennen wie ik ben in relatie tot een man, te oefenen dicht bij mezelf te blijven, plezier te maken, mijn seksualiteit te verkennen. Ik filterde heel selectief en ontmoette zo een open en oprechte man met wie het heel fijn is om te ontdekken - samen zingen, fijne babbels, muziek luisteren, alsook het seksuele verkennen. Voelend dat dit vanalles in me opent en bevrijdt, de veiligheid en verbinding die er is mij elke keer wat meer laat 'ontvangen'. Het is best bijzonder hoe hij me tijdens het vrijen bvb via meditatie dieper in mijn lichaam laat zakken, en me zo ten volle aanwezig laat zijn, mij in zoveel openheid laat genieten van mijn lichaam, mij laat oefenen om in intensiteit ten volle aanwezig te blijven. Dus ook al voelt het heel erg helder dat wij niets romantisch met elkaar te doen hebben, dat ik mijn tweelingziel kies, voelt het toch ook kloppend om met deze man mezelf te bevrijden van stukjes waar ik me nog niet ten volle durf laten zien, en te kiezen voor vreugde, plezier, spel en genot. Dat voelt - na lange tijd - voor het eerst opnieuw fijn, en als een keuze voor mezelf. Ook al laat het parallel hieraan ook weer verdriet voelen rond de afstand met mijn tweelingziel, en ben ik mijn tweelingziel net nu ook plots regelmatig aan het kruisen van op afstand. Maar zelfs dat, op 100meter van elkaar, raakt me zo ontzettend diep. Tranen van ontroering, liefde, dankbaarheid, verdriet, verlangen en het gevoel dat er iets niet klopt allemaal bijeen.
Daarnaast ontmoette ik enkele weken geleden ook een man met wie ik wou bekijken of we zouden cohousen. Maar van zodra hij voor mijn deur stond schrok ik, van wat hij raakte in me, voor we nog maar een woord uitwisselden. Ook met hem zijn er zo ontzettend veel paralellen in onze levens, en blijkt hij bovendien een ex-collega van mijn tweelingziel te zijn. We hadden een bijzonder verbindende namiddag waarbij we nadien beiden stil bleven en 10 dagen later uitspraken dat we elkaar te diep raakten om te gaan cohousen. Hij heeft ook een partner, waardoor we elkaar niet meer zullen terugzien (alé, toch niet door ons gepland, op dit moment). Heel verwarrend voelde deze ontmoeting en alle verwevenheden. Wie zijn wij voor elkaar? Wij zijn hij en mijn tweelingziel voor elkaar? Ergens lijkt de man die als mijn tweelingziel voelt en de cohouse-man heel erg complementair, de ene meer donker - de andere meer rust, de ene één en al rust, de andere passie en lust. Intussen merk ik wel dat de man die intussen 2 jaar als tweelingziel aanvoelt me zo ontzettend diep blijft raken, dat ik hem blijf kruisen, en tekens blijf krijgen - terwijl dat met de cohouseman niet echt het geval lijkt.
Binnenkort veranderen we van school en zullen we elkaar niet meer zo frequent 'toevallig' kruisen. Wat een stap in 'loslaten' en vertrouwen. En het voelt ook als een moment om uit te reiken, hem te laten weten dat we veranderen van school, en ook dat wat ik voel voor hem 2 jaar later nog steeds hetzelfde voelt, met de uitnodiging aan hem om mocht er een moment zijn dat hij de impuls zou voelen om contact te maken, dit ook te doen. Een soort van 'afscheidsberichtje' - voor nu, opdat hij weet dat wat ik voel niet weg is, en hij welkom is.